Kaββαδίας, ποίσης μάθημα πορείας ..

Την επέτειο Νiκ.Καββαδία μας θύμισε ο φίλος Ωσηέ.
Του ποιητή, ιδανικού και ανάξιου εραστή, των μακρισμένων ταξιδιών του και των γαλάζιων πόντων, που αν και δεν γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά, ατενίζει απ τ Αργοστόλι τώρα τη θάλασσα. Μια και σήμερα αποκλείουμε την τηλεόραση, ας διαβάσουμε ποίηση και ας ακούσουμε τραγούδι, μάλλον τραγούδια..

Ένα σπουδαίο αφιέρωμα έκανε στην εκπομπή του “Στη μηχανή του χρόνου” ο Χρήστος Βασιλόπουλος απ όπου επιλέγουμε και αυτό . Μια εκπομπή που εξιλεώνει την εν αμαρτίαις περιπεσούσα tv, για πολλά..

ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΩΝ

Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν,
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί,
κι αυτή, σαν απ’ τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι,
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί.

Τα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες,
και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά,
μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει,
είναι γι αυτούς σα μια γλυκιά γυναίκεια συντροφιά.

Είναι περήφανη κι’ οκνή, καθώς όλες οι γάτες,
κι’ είναι τα γκρίζα μάτια της γιομάτα ηλεκτρισμό,
κι’ όπως χαϊδεύουν απαλά τη ράχη της, νομίζεις
πως αναλύεται σ’ ένα αργό και ηδονικό σπασμό.

Στο ρεμβασμό και στο θυμό με τη γυναίκα μοιάζει
κι οι ναύτες περισσότερο την αγαπούν γι’ αυτό,
κι’ όταν αργά και ράθυμα στα μάτια τους κοιτάζει,
θαρρείς έναν παράξενο πως φέρνει πυρετό.

Της έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα,
για του σιδέρου την κακήν αρρώστια φυλαχτό,
χωρίς όμως, αλίμονο, ποτέ να κατορθώνουν
να την φυλάξουν απ’ το μαύρο θάνατο μ’ αυτό.

Γιατί είναι τ’ άγρια μάτια της υγρά κι’ ηλεκτρισμένα
κι’ έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο τα τραβά,
κι’ ουρλιάζοντας τρελαίνεται σ’ ένα σημείο κοιτώντας
φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά.

Λίγο πριν απ’ το θάνατον από τους ναύτες ένας,
— αυτός όπου ‘δε πράματα στη ζήση του φριχτά —
χαϊδεύοντάς την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει
κι’ ύστερα μεσ’ στη θάλασσα την άγρια την πετά
(Μαραμπού-εκδ.Κέδρος 1980)

Aφιερωμένο στην Μaria_pin Iδανικός και ανάξιος εραστής.

Kaββαδίας, ποίσης μάθημα πορείας ..

Την επέτειο Νiκ.Καββαδία μας θύμισε ο φίλος Ωσηέ.
Του ποιητή, ιδανικού και ανάξιου εραστή, των μακρισμένων ταξιδιών του και των γαλάζιων πόντων, που αν και δεν γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά, ατενίζει απ τ Αργοστόλι τώρα τη θάλασσα. Μια και σήμερα αποκλείουμε την τηλεόραση, ας διαβάσουμε ποίηση και ας ακούσουμε τραγούδι, μάλλον τραγούδια..

Ένα σπουδαίο αφιέρωμα έκανε στην εκπομπή του “Στη μηχανή του χρόνου” ο Χρήστος Βασιλόπουλος απ όπου επιλέγουμε και αυτό . Μια εκπομπή που εξιλεώνει την εν αμαρτίαις περιπεσούσα tv, για πολλά..

ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΩΝ ΦΟΡΤΗΓΩΝ

Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν,
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί,
κι αυτή, σαν απ’ τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι,
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί.

Τα βράδια, όταν η θάλασσα χτυπάει τις λαμαρίνες,
και πολεμάει με δύναμη να σπάσει τα καρφιά,
μέσα στης πλώρης τη βαριά σιγή, που βασανίζει,
είναι γι αυτούς σα μια γλυκιά γυναίκεια συντροφιά.

Είναι περήφανη κι’ οκνή, καθώς όλες οι γάτες,
κι’ είναι τα γκρίζα μάτια της γιομάτα ηλεκτρισμό,
κι’ όπως χαϊδεύουν απαλά τη ράχη της, νομίζεις
πως αναλύεται σ’ ένα αργό και ηδονικό σπασμό.

Στο ρεμβασμό και στο θυμό με τη γυναίκα μοιάζει
κι οι ναύτες περισσότερο την αγαπούν γι’ αυτό,
κι’ όταν αργά και ράθυμα στα μάτια τους κοιτάζει,
θαρρείς έναν παράξενο πως φέρνει πυρετό.

Της έχουν πάντα στο λαιμό μια μπακιρένια γύρα,
για του σιδέρου την κακήν αρρώστια φυλαχτό,
χωρίς όμως, αλίμονο, ποτέ να κατορθώνουν
να την φυλάξουν απ’ το μαύρο θάνατο μ’ αυτό.

Γιατί είναι τ’ άγρια μάτια της υγρά κι’ ηλεκτρισμένα
κι’ έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο τα τραβά,
κι’ ουρλιάζοντας τρελαίνεται σ’ ένα σημείο κοιτώντας
φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους ναύτες και βουβά.

Λίγο πριν απ’ το θάνατον από τους ναύτες ένας,
— αυτός όπου ‘δε πράματα στη ζήση του φριχτά —
χαϊδεύοντάς την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει
κι’ ύστερα μεσ’ στη θάλασσα την άγρια την πετά
(Μαραμπού-εκδ.Κέδρος 1980)

Aφιερωμένο στην Μaria_pin Iδανικός και ανάξιος εραστής.

Αντισταθείτε..

Το ποίημα «η Διαθήκη μου», του εκ Κυπαρισσίας Μιχάλη Κατσαρού(1920-1998), από τη συλλογή “Κατά Σαδδουκαίων“, διάλεξα για να ανταποκριθώ στην πρόσκληση του φίλου Τζώνυ.
Με την ευκαιρία, χρόνια του πολλά! H φωτογραφία -κάντε κλικ-της θρυλικής Marilyn, από πηγή που δεν θυμάμαι δυστυχώς, στο διαδίκτυο, τονώνει την αγωνιστική μας διάθεση!!

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει “Καλά είμαι εδώ!”
Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει “Δόξα σοι ο Θεός”
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών,
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου,
στην εταιρία “εισαγωγαί – εξαγωγαί”
στην κρατική εκπαίδευση, στον φόρο,
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει από την εξέδρα ώρες ατέλειωτες, τις παρελάσεις,
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές, τα τούμπανα και τις παράτες,
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι,
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων, λίβανον και σμύρναν,
σ’ εμένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε πάλι σ’ αυτούς που λέγονται μεγάλοι,
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα,
στις κολακείες, στις ευχές, στις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για τον σοφό αρχηγό τους.

Αντισταθείτε
στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων,
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία,
στα εργοστάσια πολεμικών υλών,
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια,
στα θούρια,
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους,
στους θεατές,
στον άνεμο,
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς,
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας,
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
α ν τ ι σ τ α θ ε ί τ ε!
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

Αντισταθείτε λέω και εγώ, σε ό,τι μας μαυρίζει την ψυχή και φέρνει πίκρα στο στόμα..Αντισταθείτε στα εύκολα και στο χρήμα…Αντισταθείτε στην ομαδική παράκρουση.. Αντισταθείτε σε όλους μας, που παίζουμε το παιχνίδι “με ένα ποίημα αντισταθείτε”!!
C’est si bon
Σε όσους δεν αρκούνται στο φιλάκι της Μαίριλυν, για την τόνωση της αγωνιστικής τους διάθεσης, ας προ(σ)χωρήσουν στην Μίλβα, με την επιφύλαξη του ποιητή για τα θούρια..

Έτσι στο παιχνίδι “αντισταθείτε με ένα ποίημα”, καλώ

-Τον kitsosmitsos,
-τη Θεία Λένα
-τη φίλη μου τη Juanita (δεχόμαστε και ισπανικά!)
-Tα oneiromageiremata
- Τον aeipote
-Τα Lakonika

Αντισταθείτε..

Το ποίημα «η Διαθήκη μου», του εκ Κυπαρισσίας Μιχάλη Κατσαρού(1920-1998), από τη συλλογή “Κατά Σαδδουκαίων“, διάλεξα για να ανταποκριθώ στην πρόσκληση του φίλου Τζώνυ.
Με την ευκαιρία, χρόνια του πολλά! H φωτογραφία -κάντε κλικ-της θρυλικής Marilyn, από πηγή που δεν θυμάμαι δυστυχώς, στο διαδίκτυο, τονώνει την αγωνιστική μας διάθεση!!

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει “Καλά είμαι εδώ!”
Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει “Δόξα σοι ο Θεός”
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών,
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου,
στην εταιρία “εισαγωγαί – εξαγωγαί”
στην κρατική εκπαίδευση, στον φόρο,
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει από την εξέδρα ώρες ατέλειωτες, τις παρελάσεις,
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές, τα τούμπανα και τις παράτες,
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι,
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων, λίβανον και σμύρναν,
σ’ εμένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε πάλι σ’ αυτούς που λέγονται μεγάλοι,
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα,
στις κολακείες, στις ευχές, στις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για τον σοφό αρχηγό τους.

Αντισταθείτε
στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων,
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία,
στα εργοστάσια πολεμικών υλών,
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια,
στα θούρια,
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους,
στους θεατές,
στον άνεμο,
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς,
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας,
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
α ν τ ι σ τ α θ ε ί τ ε!
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

Αντισταθείτε λέω και εγώ, σε ό,τι μας μαυρίζει την ψυχή και φέρνει πίκρα στο στόμα..Αντισταθείτε στα εύκολα και στο χρήμα…Αντισταθείτε στην ομαδική παράκρουση.. Αντισταθείτε σε όλους μας, που παίζουμε το παιχνίδι “με ένα ποίημα αντισταθείτε”!!
C’est si bon
Σε όσους δεν αρκούνται στο φιλάκι της Μαίριλυν, για την τόνωση της αγωνιστικής τους διάθεσης, ας προ(σ)χωρήσουν στην Μίλβα, με την επιφύλαξη του ποιητή για τα θούρια..

Έτσι στο παιχνίδι “αντισταθείτε με ένα ποίημα”, καλώ

-Τον kitsosmitsos,
-τη Θεία Λένα
-τη φίλη μου τη Juanita (δεχόμαστε και ισπανικά!)
-Tα oneiromageiremata
- Τον aeipote
-Τα Lakonika

Στην αρχή, είναι μόνος του ο Λόγος κι έπειτα..

“Τώρα τα πουλιά, τώρα τα χελιδόνια,
τώρα οι πέ, τώρα οι πέρδικες.
Τώρα οι πέρδικες
γλυκολαλούν και λένε:
ξύπνα αφέ, ξύπνα αφέντη μου.” (Δημώδες)

Έπειτα, έπειτα έρχεται η ωδή, η ποίηση, το τραγούδι, η μουσική και η περίληψη, το επίγραμμα.
Φ ίλτρο και σύνοψη της ελληνικής -φιλοσοφικής- σκέψης, η Ποίηση.

Το ηχόχρωμα της γλώσσας μας, πλούσιο, ταιριάζει συλλαβές και λέξεις και δίνει τον τόνο το μέτρο το ρυθμό που χρειάζεται , “να τραγουδηθεί” ο Λόγος, να γίνει Ποίημα.
Η ποίηση όμως, δεν είναι κλεισμένη μόνο στα βιβλία, ούτε καταχωνιασμένη στις βιβλιοθήκες.
Πάψαμε βέβαια να τραγουδάμε, να μιλάμε να ανιστορούμε, να επικοινωνούμε με διάθεση κατανόησης. Πάψαμε να ακούμε, τραγούδια, παραμύθια, να ψυχαναλυ-ν-όμαστε, να μοιραζόμαστε ήχους που θρέφουν το μυαλό και γαληνεύουν ή ξεσηκώνουν την ψυχή και το συναίσθημα, που καταργούν το χρόνο.

Μια ματιά όμως σε όλη τούτη τη “θορυβώδικη βουβή” παρέα των bloggers, με πείθει ότι η ποίηση είναι ζωντανή και σεργιανάει σε τούτα τα διαδικτυακά σοκάκια, σε πείσμα όλων των συμφερόντων που αφήσαμε να νέμονται την πολιτιστική μας κληρονομιά.
Η καλλιέπεια του ενός, το βάθος της σκέψης του άλλου, η λυρική εξιστόρηση του τρίτου, το εύρος της γνώσης του επόμενου, είναι το γαϊτανάκι της ψυχής αυτής της “γειτονιάς”

Ψυχ-αγωγούμε και ψυχ-αγωγούμαστε ισόκυρα και βλέπεις πόσο γρήγορα περνά μια αλλαγή στην αισθητική του λόγου και της άποψης, πόσο εύκολα αφομοιώνεται από blog-ίου εις blog-ιον!
Πόσο, σημειώνουμε, ότι χρησιμοποιείται “το νοήμον συναίσθημα”, η βάση της ποίησης δηλαδή..

Αφιερωμένο στο νεαρό Blogger που διαβάζει Καβάφη, απόδειξη ότι η ελπίδα για το μέλλον, βασίζεται στο παρελθόν:
“Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.”

* Η φωτογραφία είναι του Jorge Sanz Garcia, Almazán