Por una cabeza

Πρόσωπα.. Χορεία ολόκληρη προσώπων που χαρακτήρισαν τη χρονιά που πέρασε και υπολογίζουμε να χρωματίσουν τη χρονιά που έφθασε. Συναναστροφές, νέες γνωριμίες, προσεκτική, επιφυλακτική, ανοιχτή, έντονη ή όχι, οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα επαφή. Σαν ένα χορό, ένα χορό αισθησιακής και εγκεφαλικής αναμέτρησης, σαν ένα tango.
Eιναι γνωστή η προτίμησή μας στο μη εξαιρετέο έργο Άρωμα γυναίκας και στις δυο version, οπότε το θέμα και το άκουσμα το λαβαίνουμε από την αμερικάνικη με τον Al Patsino.

Στη ζωή μου έμαθα να μην υποτιμώ κανένα πρόσωπο ούτε να περιφρονώ κανένα, όπου και αν βρίσκεται, ό,τι και αν κάνει. Όμως μου είναι αδύνατο να μην κάνω κριτική, ή σύγκριση, ή αποτίμηση. Πόσα πρόσωπα γνωρίζει κανείς σε μια χρονιά; Τι συνδέσεις και επανασυνδέσεις κάνει; Ποιά αξίζει να κρατήσει κοντά του και απο ποιά να απομακρυνθεί;

Παραμονές Πρωτοχρονιάς, συνάντησα φίλη από τα παλιά, αγαπημένη τουλάχιστον από μένα.Εκείνη τότε φιλάρεσκη, με τη φρέσκια πονηράδα παιδιού, που του αρέσει να πειράζει τους άλλους και να περνάει το δικό του. Χωριστήκαμε, έτσι, αναίτια, παντρεύτηκε ένα καθηγητή, που με κάποια μετάθεσή του την πήρε μακριά από την Αθήνα, τους συγγενείς και φίλους της. Η επαφή μας ήταν για ένα διάστημα τηλεφωνική. Μετά η προσωπική της πίκρα που δεν απέκτησε δικό της παιδάι, όμως υιοθέτησε, μάλλον την απομάκρυνε.. Τη γνώρισα πρώτη εγώ, παρά τον πανδαμάτορα χρόνο και τις αλλαγές του. Αγκαλιαστήκαμε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα, αλλά.. αλλά δεν ξέρω αν θέλω να την δώ, όπως παλιά και να ανασυστήσουμε αυτό που θεωρούσαμε/σα φιλία..

Ανήμερα Πρωτοχρονιά, μίλησα με δυο πρόσωπα που είχα χρόνια να τα δώ. Το ένα από το θάνατο του πατέρα μου, ήταν φίλος του. Δεν ξέρω ποιά ανάγκη τον έσπρωξε να με πάρει τηλέφωνο, ίσως γιατί του θυμίζω εκείνον, τον φίλο του.. Η αλήθεια είναι ότι με συγκίνησε, όχι μόνο γιατί μου έδειξε ανθρώπινες και ζεστές στιγμές του μπαμπά μου, αλλά γιατί ήταν ένας “κλειδοκράτορας”, κάποιος που κρατούσε δηλαδή το κλειδί σε γεγονότα, πρόσωπα και χρόνο. Υποσχέθηκα ότι την επόμενη κοντινή φορά θα του τηλεφωνήσω εγώ, να διασώσω στοιχεία εποχής για τη Σπάρτη και πρόσωπα γνωστά..

Το άλλο ήταν ένα πρόσωπο που είχα να το δώ τριάντα χρόνια, τελευταία φορά στο γάμο μου. Μια θεία, η γυναίκα εξαδέλφου της μάνας μου, θεία κυριολεκτικά, πανέμορφη τότε. Μια γυναίκα χαριτωμένη, δυνατή, που έμεινε χήρα στα 29 της χρόνια με δυο γυιούς. Δεν υπήρξε ανάγκη οικονομική. Αλλά θέλησε χάριν των παιδιών να μην ξαναφτιάξει την προσωπική της ζωή ποτέ. Αδυνατώ να συλλάβω το μέγεθος της θυσίας, στην ηλικία της, αν σκεφθεί κανείς τις αγαθές και άλλες προθέσεις των εκπροσώπων του άλλου φύλου απέναντί της.. Σκέφτομαι αν τα ίδια τα παιδιά της εκτιμούν ή εκτίμησαν ποτέ αυτή τη διάθεση ψυχής και σώματος στη δύσκολη εποχή μας…Σκέφτομαι ακόμα τι τη “διέσωσε” και της έδωσε δύναμη. Ίσως η ουσιαστική της μόρφωση και η αίσθηση του χιούμορ που διαθέτει, η καλή ρίζα της οικογένειάς της, οι γονείς της..

Τango φίλοι μου, por una cabeza, μέχρι τελικής πτώσεως και τούτη τη χρονιά!

Υστερον: Σάββατο σήμερα άκουσα μέρος προς το τέλος της εκπομπής του Γ.Πίττα από τα Αstra 92,8.Θαύμασα μια ακόμα φορά τη δυνατότητα του internet..

Με αφορμή την αναφορά του Sync, είδαμε ότι το tango απασχόλησε και άλλα blogs και όχι μόνο τον φίλο μας ikd

Por una cabeza

Πρόσωπα.. Χορεία ολόκληρη προσώπων που χαρακτήρισαν τη χρονιά που πέρασε και υπολογίζουμε να χρωματίσουν τη χρονιά που έφθασε. Συναναστροφές, νέες γνωριμίες, προσεκτική, επιφυλακτική, ανοιχτή, έντονη ή όχι, οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα επαφή. Σαν ένα χορό, ένα χορό αισθησιακής και εγκεφαλικής αναμέτρησης, σαν ένα tango.
Eιναι γνωστή η προτίμησή μας στο μη εξαιρετέο έργο Άρωμα γυναίκας και στις δυο version, οπότε το θέμα και το άκουσμα το λαβαίνουμε από την αμερικάνικη με τον Al Patsino.

Στη ζωή μου έμαθα να μην υποτιμώ κανένα πρόσωπο ούτε να περιφρονώ κανένα, όπου και αν βρίσκεται, ό,τι και αν κάνει. Όμως μου είναι αδύνατο να μην κάνω κριτική, ή σύγκριση, ή αποτίμηση. Πόσα πρόσωπα γνωρίζει κανείς σε μια χρονιά; Τι συνδέσεις και επανασυνδέσεις κάνει; Ποιά αξίζει να κρατήσει κοντά του και απο ποιά να απομακρυνθεί;

Παραμονές Πρωτοχρονιάς, συνάντησα φίλη από τα παλιά, αγαπημένη τουλάχιστον από μένα.Εκείνη τότε φιλάρεσκη, με τη φρέσκια πονηράδα παιδιού, που του αρέσει να πειράζει τους άλλους και να περνάει το δικό του. Χωριστήκαμε, έτσι, αναίτια, παντρεύτηκε ένα καθηγητή, που με κάποια μετάθεσή του την πήρε μακριά από την Αθήνα, τους συγγενείς και φίλους της. Η επαφή μας ήταν για ένα διάστημα τηλεφωνική. Μετά η προσωπική της πίκρα που δεν απέκτησε δικό της παιδάι, όμως υιοθέτησε, μάλλον την απομάκρυνε.. Τη γνώρισα πρώτη εγώ, παρά τον πανδαμάτορα χρόνο και τις αλλαγές του. Αγκαλιαστήκαμε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα, αλλά.. αλλά δεν ξέρω αν θέλω να την δώ, όπως παλιά και να ανασυστήσουμε αυτό που θεωρούσαμε/σα φιλία..

Ανήμερα Πρωτοχρονιά, μίλησα με δυο πρόσωπα που είχα χρόνια να τα δώ. Το ένα από το θάνατο του πατέρα μου, ήταν φίλος του. Δεν ξέρω ποιά ανάγκη τον έσπρωξε να με πάρει τηλέφωνο, ίσως γιατί του θυμίζω εκείνον, τον φίλο του.. Η αλήθεια είναι ότι με συγκίνησε, όχι μόνο γιατί μου έδειξε ανθρώπινες και ζεστές στιγμές του μπαμπά μου, αλλά γιατί ήταν ένας “κλειδοκράτορας”, κάποιος που κρατούσε δηλαδή το κλειδί σε γεγονότα, πρόσωπα και χρόνο. Υποσχέθηκα ότι την επόμενη κοντινή φορά θα του τηλεφωνήσω εγώ, να διασώσω στοιχεία εποχής για τη Σπάρτη και πρόσωπα γνωστά..

Το άλλο ήταν ένα πρόσωπο που είχα να το δώ τριάντα χρόνια, τελευταία φορά στο γάμο μου. Μια θεία, η γυναίκα εξαδέλφου της μάνας μου, θεία κυριολεκτικά, πανέμορφη τότε. Μια γυναίκα χαριτωμένη, δυνατή, που έμεινε χήρα στα 29 της χρόνια με δυο γυιούς. Δεν υπήρξε ανάγκη οικονομική. Αλλά θέλησε χάριν των παιδιών να μην ξαναφτιάξει την προσωπική της ζωή ποτέ. Αδυνατώ να συλλάβω το μέγεθος της θυσίας, στην ηλικία της, αν σκεφθεί κανείς τις αγαθές και άλλες προθέσεις των εκπροσώπων του άλλου φύλου απέναντί της.. Σκέφτομαι αν τα ίδια τα παιδιά της εκτιμούν ή εκτίμησαν ποτέ αυτή τη διάθεση ψυχής και σώματος στη δύσκολη εποχή μας…Σκέφτομαι ακόμα τι τη “διέσωσε” και της έδωσε δύναμη. Ίσως η ουσιαστική της μόρφωση και η αίσθηση του χιούμορ που διαθέτει, η καλή ρίζα της οικογένειάς της, οι γονείς της..

Τango φίλοι μου, por una cabeza, μέχρι τελικής πτώσεως και τούτη τη χρονιά!

Υστερον: Σάββατο σήμερα άκουσα μέρος προς το τέλος της εκπομπής του Γ.Πίττα από τα Αstra 92,8.Θαύμασα μια ακόμα φορά τη δυνατότητα του internet..

Με αφορμή την αναφορά του Sync, είδαμε ότι το tango απασχόλησε και άλλα blogs και όχι μόνο τον φίλο μας ikd

H γηραιά της Σπάρτης

Σας έχω μιλήσει για τη γηραιά, τη σοφή γριούλα γειτόνισσα στη Σπάρτη. Μένει στο δικό της σπίτι με κήπο και αντιστέκεται ακόμα στην αντιπαροχή και την οικοπεδοποίηση που μαστίζει την άλλοτε πολύ ωραία και με το δικό της αρχοντικό χρώμα μικρή μας πολιτεία. Φυτεύει λουλούδια και λαχανικά, περιποιείται τα δένδρα της και τις κότες της και κρατά σώμα και πνεύμα σε εγρήγορση. Η κόρη της μένει μακριά και τα δυο της εγγόνια την επισκέπτονται συχνά πυκνά. Τελευταία απέκτησε και το δεύτερο δισέγγονο, που την κάνει περήφανη.
Την περασμένη Πέμπτη έφυγα εκτάκτως για Σπάρτη. Θα έλειπε η μικρή πολυήμερη εκδρομή, μέχρι και την Δευτέρα, έτσι έπεισα και το σύζυγο να ακολουθήσει σε αυτό το παρατεταμένο σαββατοκύριακο.
Η γηραιά, όπως πάντα, πίσω από το κουρτινάκι. Δεν την έβλεπα, αλλά τη χαιρέτισα φωναχτά και θορυβώδικα. Αναγκάστηκε να ανοίξει το παράθυρο και να μας καλωσορίσει γελαστή. Μου αρέσει να το κάνει. Την έχρισα μάνα-γιαγιά-θεία-σόι δίπλα μας και λαχταρώ να τη βλέπω.

Οι χαλαροί μας ρυθμοί, μας ξεκούρασαν παρά το κρύο και τη βροχή της Παρασκευής. Το Σάββατο ήταν λαμπρό όπως και η διάθεσή μας. Με τη γηραιά συνήθως μιλάμε από την ταράτσα μας και ανταλλάσσουμε από ευχές έως συνταγές στον .. αέρα! Πήρα όμως τον κουπάτο μου και πήγα δίπλα να τον πιω μαζί της, κρατώντας μολύβι και χαρτί καλού κακού. Γιατί πάντα μια συζήτηση μαζί της, φέρνει και μια συνταγούλα ή θύμηση πως το κάνανε κάτι παλιά. Λέξεις ακόμα ξεχασμένες, σαν αυτή που μου είπε προχθές, λιμάσσω! Της έκοψαν το αλάτι οι γιατροί και η καημένη η γριούλα μας, που είναι εκλεκτή μαγείρισσα, λιμάσσει, γιατί όλα της είναι άνοστα! Η συνταγούλα εδόθη, μαυρομάτικα με χόρτα τσιγαριαστά, αλλά αυτό είναι αλλουνού blog άρθρο, ευθέτως!

Πρόσεξε, μια κούπα λάδι απαραιτήτως, μου τόνισε, γιατί είχα τις αντιρρήσεις μου και εγώ θυμήθηκα το ωραίο τραγουδάκι των Χαίνιδων που ακούμε στο Esnips.com, να μας συνοδεύει στο κείμενο.

Η κουζίνα της έχει ακόμα το παλιό φουγάρο και την ξεχασμένη φουφού, αλλά μαγειρεύει στο γκάζι και την ηλεκτρική την έχει μόνο για τον φούρνο. Έχει τη μυρωδιά της πάστρας, των παλιών νοικοκυριών που δεν χρησιμοποιούσαν τα σύγχρονα απορρυπαντικά για να κάνουν το σπίτι να λάμψει. To κέρασμα ήρθε σε παλλαϊκό ασημένιο δίσκο, με το κομψό, λεπτό γυάλινο ποτήρι με ταγιαριστά λουλούδια. Δίπλα ακριβώς είναι το τζάκι στο δωμάτιο που διημερεύει και το παλιό σιδερένιο κρεββάτι, που μάλλον αγαπά να κοιμάται ακόμα.
Χήρα πάρα πολλά χρόνια, μόνη από το γάμο της κόρης της, πάντα μόνη, από τότε που αναγκάστηκε κι αυτή κάποια στιγμή, να ακολουθήσει για χρόνια τον άνδρα της στον Καναδά.
Από τότε θαρρώ έκλεισε τη σάλα και τη μεγάλη κρεββατοκάμαρα με την όμορφη σκαλιστή ντουλάπα και τον μπιζουτέ καθρέφτη που καθρέφτισε τη νειότη και την ευτυχία της. Όπου ανοίγει για να απλώσει τα φύλλα για τις χυλοπίτες και τον τραχανά της, μόνο το καλοκαίρι. Έχει άλλωστε τόσους να εφοδιάσει και εμένα παρακαλώ!

Κυριακή μετά την εκκλησία δεν δέχτηκε την πρόσκληση για καφέ γιατί βιαζόταν να μαγειρέψει, περίμενε κάποιο από τα εγγόνια της. Οι νιφάδες στροβιλίστηκαν απρόσμενα και μαγικά. Πυκνές άσπρισαν τα βουνά γύρω και πασπάλισαν τα κάστρα στο Μυστρά. Χοροπήδαγα σαν παιδί από τη χαρά μου και παρέσυρα σε ένα βαλσάκι τον συζυγάτο μου με μουσική που ακούγαμε μόνο εμείς οι δυο.

Αυτοκίνητο δεν σταμάτησε στο σπίτι της γηραιάς, τα εγγόνια προτίμησαν να ανέβουν στις Σελίμποβες στα χιόνια..
Φύγαμε μεσημέρι Δευτέρας, με ήλιο λαμπρό, που έλιωσε τα χιόνια και εξαφάνισε τις όμορφες εικόνες, όχι όμως και την παγωνιά. Η γηραιά μας κατευόδωσε πίσω από το κουρτινάκι, όπως πάντα και στοιχηματίζω ότι την είδα να κουνάει το χέρι της και να σταυρώνει τον αέρα και το δρόμο μας.

-Eυχαριστώ τον Κυριάκο Τριλιούρη για την ωραία σπάνια φωτογραφία, με τα δυο ουράνια τόξα !

H γηραιά της Σπάρτης

Σας έχω μιλήσει για τη γηραιά, τη σοφή γριούλα γειτόνισσα στη Σπάρτη. Μένει στο δικό της σπίτι με κήπο και αντιστέκεται ακόμα στην αντιπαροχή και την οικοπεδοποίηση που μαστίζει την άλλοτε πολύ ωραία και με το δικό της αρχοντικό χρώμα μικρή μας πολιτεία. Φυτεύει λουλούδια και λαχανικά, περιποιείται τα δένδρα της και τις κότες της και κρατά σώμα και πνεύμα σε εγρήγορση. Η κόρη της μένει μακριά και τα δυο της εγγόνια την επισκέπτονται συχνά πυκνά. Τελευταία απέκτησε και το δεύτερο δισέγγονο, που την κάνει περήφανη.
Την περασμένη Πέμπτη έφυγα εκτάκτως για Σπάρτη. Θα έλειπε η μικρή πολυήμερη εκδρομή, μέχρι και την Δευτέρα, έτσι έπεισα και το σύζυγο να ακολουθήσει σε αυτό το παρατεταμένο σαββατοκύριακο.
Η γηραιά, όπως πάντα, πίσω από το κουρτινάκι. Δεν την έβλεπα, αλλά τη χαιρέτισα φωναχτά και θορυβώδικα. Αναγκάστηκε να ανοίξει το παράθυρο και να μας καλωσορίσει γελαστή. Μου αρέσει να το κάνει. Την έχρισα μάνα-γιαγιά-θεία-σόι δίπλα μας και λαχταρώ να τη βλέπω.

Οι χαλαροί μας ρυθμοί, μας ξεκούρασαν παρά το κρύο και τη βροχή της Παρασκευής. Το Σάββατο ήταν λαμπρό όπως και η διάθεσή μας. Με τη γηραιά συνήθως μιλάμε από την ταράτσα μας και ανταλλάσσουμε από ευχές έως συνταγές στον .. αέρα! Πήρα όμως τον κουπάτο μου και πήγα δίπλα να τον πιω μαζί της, κρατώντας μολύβι και χαρτί καλού κακού. Γιατί πάντα μια συζήτηση μαζί της, φέρνει και μια συνταγούλα ή θύμηση πως το κάνανε κάτι παλιά. Λέξεις ακόμα ξεχασμένες, σαν αυτή που μου είπε προχθές, λιμάσσω! Της έκοψαν το αλάτι οι γιατροί και η καημένη η γριούλα μας, που είναι εκλεκτή μαγείρισσα, λιμάσσει, γιατί όλα της είναι άνοστα! Η συνταγούλα εδόθη, μαυρομάτικα με χόρτα τσιγαριαστά, αλλά αυτό είναι αλλουνού blog άρθρο, ευθέτως!

Πρόσεξε, μια κούπα λάδι απαραιτήτως, μου τόνισε, γιατί είχα τις αντιρρήσεις μου και εγώ θυμήθηκα το ωραίο τραγουδάκι των Χαίνιδων που ακούμε να μας συνοδεύει στο κείμενο.

Η κουζίνα της έχει ακόμα το παλιό φουγάρο και την ξεχασμένη φουφού, αλλά μαγειρεύει στο γκάζι και την ηλεκτρική την έχει μόνο για τον φούρνο. Έχει τη μυρωδιά της πάστρας, των παλιών νοικοκυριών που δεν χρησιμοποιούσαν τα σύγχρονα απορρυπαντικά για να κάνουν το σπίτι να λάμψει. To κέρασμα ήρθε σε παλλαϊκό ασημένιο δίσκο, με το κομψό, λεπτό γυάλινο ποτήρι με ταγιαριστά λουλούδια. Δίπλα ακριβώς είναι το τζάκι στο δωμάτιο που διημερεύει και το παλιό σιδερένιο κρεββάτι, που μάλλον αγαπά να κοιμάται ακόμα.
Χήρα πάρα πολλά χρόνια, μόνη από το γάμο της κόρης της, πάντα μόνη, από τότε που αναγκάστηκε κι αυτή κάποια στιγμή, να ακολουθήσει για χρόνια τον άνδρα της στον Καναδά.
Από τότε θαρρώ έκλεισε τη σάλα και τη μεγάλη κρεββατοκάμαρα με την όμορφη σκαλιστή ντουλάπα και τον μπιζουτέ καθρέφτη που καθρέφτισε τη νειότη και την ευτυχία της. Όπου ανοίγει για να απλώσει τα φύλλα για τις χυλοπίτες και τον τραχανά της, μόνο το καλοκαίρι. Έχει άλλωστε τόσους να εφοδιάσει και εμένα παρακαλώ!

Κυριακή μετά την εκκλησία δεν δέχτηκε την πρόσκληση για καφέ γιατί βιαζόταν να μαγειρέψει, περίμενε κάποιο από τα εγγόνια της. Οι νιφάδες στροβιλίστηκαν απρόσμενα και μαγικά. Πυκνές άσπρισαν τα βουνά γύρω και πασπάλισαν τα κάστρα στο Μυστρά. Χοροπήδαγα σαν παιδί από τη χαρά μου και παρέσυρα σε ένα βαλσάκι τον συζυγάτο μου με μουσική που ακούγαμε μόνο εμείς οι δυο.

Αυτοκίνητο δεν σταμάτησε στο σπίτι της γηραιάς, τα εγγόνια προτίμησαν να ανέβουν στις Σελίμποβες στα χιόνια..
Φύγαμε μεσημέρι Δευτέρας, με ήλιο λαμπρό, που έλιωσε τα χιόνια και εξαφάνισε τις όμορφες εικόνες, όχι όμως και την παγωνιά. Η γηραιά μας κατευόδωσε πίσω από το κουρτινάκι, όπως πάντα και στοιχηματίζω ότι την είδα να κουνάει το χέρι της και να σταυρώνει τον αέρα και το δρόμο μας.

-Eυχαριστώ τον Κυριάκο Τριλιούρη για την ωραία σπάνια φωτογραφία, με τα δυο ουράνια τόξα !