Eαρινές συνάξεις

H άνοιξη ευνοεί τις συνάξεις. Έτσι στη στοά του βιβλίου, τις προάλλες, συναντηθήκαμε μερικές φίλες μετά από καιρό, αναμετρήσαμε τις -οπτικές και άλλες- αλλαγές, που πόντο-πόντο (άντε κακίες, στο δικό μου..μέτρο-μέτρο!), αφήνει στα κορμάκια μας ο πανδαμάτωρ χρόνος και το ρίξαμε στη γνωστή χαρούμενη φλυαρία πάνω απ τα φλυτζάνια του καφέ μας. Η μπριόζικη παρέα μας και οι υψηλοί τόνοι της συζήτησης και το γέλιο μας, έφερε τον ένστολο φρουρό σταλμένο από κάποιο από τα βιβλιοπωλεία, στο τραπέζι μας. Μας έγινε παρατήρηση,να χαμηλώσουμε τους τόνους! Έστειλε όμως η ίδια χαρούμενη φασαρία και ένα καίηκ, δώρο από το καφέ-πωλείον που μας σέρβιρε και μάλλον χαιρόταν την εικόνα της συντροφιάς μας! Αντί για φωτογραφίες της σύναξης των bloggers, περιοριστείτε στη φωτογραφία με τις μαργαρίτες απ τους αγρούς της Σπάρτης και στο συνειρμό με την εαρινή σύναξη των ..αγροφυλάκων!

Εαρινές είναι και οι άλλες συνάξεις, της αναδάσωσης των καμμένων στον Πάρνωνα και οι συνάξεις διαμαρτυρίας για την ελεύθερη ποδηλασία και την διεκδίκηση της χρήσης του ποδηλάτου στην καθημερινότητα της μικρής πολιτείας της Σπάρτης.
Οι ποδηλάτες συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης και μετά, ποτάμι κύλησαν εποχούμενοι στους δρόμους της μικρής μας πόλης μέχρι τις όχθες του Ευρώτα.

Στα χρόνια τα παιδικά μου, το ποδήλατο ήταν ευρύτατα διαδεδομένο στη Σπάρτη. Mάλιστα υπήρχαν δυο ποδηλατάδικα απέναντι απο το φούρνο του Νικητέα, τώρα είναι πολυκατοικία, μετά τα δικαστήρια εννοώ και την Άγιδος, απ’ όπου μπορούσαμε να νοικιάσουμε ποδήλατο με την ώρα. Θυμάμαι ατέλειωτες παρέες να ποδηλατούν προς το δάσος του Λούλου. Τώρα οι ευρύχωροι δρόμοι της Σπάρτης ασφυκτιούν με την κίνηση και το πολυπληθές των αυτοκινήτων, ενώ οι νέοι δρόμοι, υστερούν σε φάρδος δυστυχώς..


Το blog μας εξ αρχής συντάχθηκε με τιςκινήσεις για τη χρήση του ποδηλάτου, παντού. Έτσι προβάλλουμε την όμορφη εκδήλωση και τη βόλτα με τα ποδήλατα στη Σπάρτη, ενώνουμε δε τη φωνή μας προς τους αρμόδιους για την ικανοποίηση του αιτήματος.

Aκούμε από την Odette Toulemonde ένα ακόμα τύπου Μ.Raabe άκουσμα! Moυσική, Nicola Piovani!

΄Υστερον: Αξίζει να δούμε το άρθρο του Πάνου Βλάχου, για το τι γίνεται με το ποδήλατο σαν μέσο κίνησης και μεταφοράς σε μια πολιτισμένη πόλη όπως το Τορίνο στην Ιταλία.

Eαρινές συνάξεις

H άνοιξη ευνοεί τις συνάξεις. Έτσι στη στοά του βιβλίου, τις προάλλες, συναντηθήκαμε μερικές φίλες μετά από καιρό, αναμετρήσαμε τις -οπτικές και άλλες- αλλαγές, που πόντο-πόντο (άντε κακίες, στο δικό μου..μέτρο-μέτρο!), αφήνει στα κορμάκια μας ο πανδαμάτωρ χρόνος και το ρίξαμε στη γνωστή χαρούμενη φλυαρία πάνω απ τα φλυτζάνια του καφέ μας. Η μπριόζικη παρέα μας και οι υψηλοί τόνοι της συζήτησης και το γέλιο μας, έφερε τον ένστολο φρουρό σταλμένο από κάποιο από τα βιβλιοπωλεία, στο τραπέζι μας. Μας έγινε παρατήρηση,να χαμηλώσουμε τους τόνους! Έστειλε όμως η ίδια χαρούμενη φασαρία και ένα καίηκ, δώρο από το καφέ-πωλείον που μας σέρβιρε και μάλλον χαιρόταν την εικόνα της συντροφιάς μας! Αντί για φωτογραφίες της σύναξης των bloggers, περιοριστείτε στη φωτογραφία με τις μαργαρίτες απ τους αγρούς της Σπάρτης και στο συνειρμό με την εαρινή σύναξη των ..αγροφυλάκων!

Εαρινές είναι και οι άλλες συνάξεις, της αναδάσωσης των καμμένων στον Πάρνωνα και οι συνάξεις διαμαρτυρίας για την ελεύθερη ποδηλασία και την διεκδίκηση της χρήσης του ποδηλάτου στην καθημερινότητα της μικρής πολιτείας της Σπάρτης.
Οι ποδηλάτες συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης και μετά, ποτάμι κύλησαν εποχούμενοι στους δρόμους της μικρής μας πόλης μέχρι τις όχθες του Ευρώτα.

Στα χρόνια τα παιδικά μου, το ποδήλατο ήταν ευρύτατα διαδεδομένο στη Σπάρτη. Mάλιστα υπήρχαν δυο ποδηλατάδικα απέναντι απο το φούρνο του Νικητέα, τώρα είναι πολυκατοικία, μετά τα δικαστήρια εννοώ και την Άγιδος, απ’ όπου μπορούσαμε να νοικιάσουμε ποδήλατο με την ώρα. Θυμάμαι ατέλειωτες παρέες να ποδηλατούν προς το δάσος του Λούλου. Τώρα οι ευρύχωροι δρόμοι της Σπάρτης ασφυκτιούν με την κίνηση και το πολυπληθές των αυτοκινήτων, ενώ οι νέοι δρόμοι, υστερούν σε φάρδος δυστυχώς..


Το blog μας εξ αρχής συντάχθηκε με τιςκινήσεις για τη χρήση του ποδηλάτου, παντού. Έτσι προβάλλουμε την όμορφη εκδήλωση και τη βόλτα με τα ποδήλατα στη Σπάρτη, ενώνουμε δε τη φωνή μας προς τους αρμόδιους για την ικανοποίηση του αιτήματος.

Aκούμε από την Odette Toulemonde ένα ακόμα τύπου Μ.Raabe άκουσμα! Moυσική, Nicola Piovani!

΄Υστερον: Αξίζει να δούμε το άρθρο του Πάνου Βλάχου, για το τι γίνεται με το ποδήλατο σαν μέσο κίνησης και μεταφοράς σε μια πολιτισμένη πόλη όπως το Τορίνο στην Ιταλία.

There’s no place like home for Christmas..

Xριστούγεννα μόνο στο σπίτι σου τα νοιώθεις , λέει το γνωστό τραγούδι, αλλά φέτος δεν μπορούμε να είμαστε στη Σπάρτη. Μεγάλωσαν τα παιδιά έχουν το δικό τους πρόγραμμα και τις υποχρεώσεις.. Είμαστε και εμείς και η οικογένεια ευτυχώς στο πρόγραμμά τους ακόμα! Μάλλον θα ξεκλέψουμε κάποιες μέρες μετά, με τον άνδρα μου να πάμε έτσι να πάρουμε τη δύναμη που δίνει η φύση σε κάθε πλάσμα που τη σέβεται.

Η όμορφη φωτογραφία του Κυριάκου Τριλιούρη, που δίνει την άποψη του κάστρου του Μυστρά στο βάθος απο τη διαδρομή ΑιΓιάννη-Παρόρι, σας δίνει να καταλάβετε τι χάνουμε όλοι μας στην πόλη..Θυμάμαι Χριστούγεννα παιδικά, Χριστούγεννα χαρούμενα, αλλά και Χριστούγεννα λυπημένα, αφού παραμονή Χριστουγέννων κήδεψα τον πατέρα μου..

Δεν είναι μόνο το Πάσχα που μας γυρίζει στις ρίζες ευχάριστα. Είναι και η πιο χειμωνιάτικη γιορτή, που μας φέρνει κοντά στη μαγεία της δικής μας παράδοσης,στα χρόνια της αθωότητας, στην αγκαλιά της οικογένειας και του σπιτιού μας. Αναζητείστε τους δικούς σας ανθρώπους και πλέξτε τους δεσμούς -όχι τα δεσμά- που συγκροτούν και συγκρατούν το ευαίσθητο κύτταρο της κοινωνίας μας, την οικογένεια, τόσο παραξηγημένη και επίτηδες χτυπημένη στη δική μας χώρα..
To άκουσμα με τον Perry Como, δανείζει τον τίτλο στο σημερινό post.
Tα Χριστούγεννα έρχονται και οι άνθρωποι δυστυχώς δεν μένουν και δεν περιμένουν πάντοτε..

Πατείστε -κλικ- στα εορταστικά εικονίδια, όλα κρύβουν κάτι πίσω τους!

There’s no place like home for Christmas..

Xριστούγεννα μόνο στο σπίτι σου τα νοιώθεις , λέει το γνωστό τραγούδι, αλλά φέτος δεν μπορούμε να είμαστε στη Σπάρτη. Μεγάλωσαν τα παιδιά έχουν το δικό τους πρόγραμμα και τις υποχρεώσεις.. Είμαστε και εμείς και η οικογένεια ευτυχώς στο πρόγραμμά τους ακόμα! Μάλλον θα ξεκλέψουμε κάποιες μέρες μετά, με τον άνδρα μου να πάμε έτσι να πάρουμε τη δύναμη που δίνει η φύση σε κάθε πλάσμα που τη σέβεται.

Η όμορφη φωτογραφία του Κυριάκου Τριλιούρη, που δίνει την άποψη του κάστρου του Μυστρά στο βάθος απο τη διαδρομή ΑιΓιάννη-Παρόρι, σας δίνει να καταλάβετε τι χάνουμε όλοι μας στην πόλη..Θυμάμαι Χριστούγεννα παιδικά, Χριστούγεννα χαρούμενα, αλλά και Χριστούγεννα λυπημένα, αφού παραμονή Χριστουγέννων κήδεψα τον πατέρα μου..

Δεν είναι μόνο το Πάσχα που μας γυρίζει στις ρίζες ευχάριστα. Είναι και η πιο χειμωνιάτικη γιορτή, που μας φέρνει κοντά στη μαγεία της δικής μας παράδοσης,στα χρόνια της αθωότητας, στην αγκαλιά της οικογένειας και του σπιτιού μας. Αναζητείστε τους δικούς σας ανθρώπους και πλέξτε τους δεσμούς -όχι τα δεσμά- που συγκροτούν και συγκρατούν το ευαίσθητο κύτταρο της κοινωνίας μας, την οικογένεια, τόσο παραξηγημένη και επίτηδες χτυπημένη στη δική μας χώρα..
To άκουσμα με τον Perry Como, δανείζει τον τίτλο στο σημερινό post.
Tα Χριστούγεννα έρχονται και οι άνθρωποι δυστυχώς δεν μένουν και δεν περιμένουν πάντοτε..

Πατείστε -κλικ- στα εορταστικά εικονίδια, όλα κρύβουν κάτι πίσω τους!