Στις συζητήσεις μας για τη φύση και το περιβάλλον κατά καιρούς, η Citronella μας γνώρισε το εξαιρετικά αισθαντικό θέμα του dvd “Άνοιξη Καλοκαίρι Φθινόπωρο Χειμώνας..πάλι Άνοιξη“. Ζώντας στις πόλεις, ακόμα και στις μικρές επαρχιακές, όπου τη μονοκατοικία και τον κήπο τον εκτόπισε η πολυκατοικία και το αυτοκίνητο, χάνουμε την επαφή μας με και το σεβασμό μας προς, τη φύση και τα πλάσματά της. Αυτό που παλιά χαρακτήριζε τον άνθρωπο της υπαίθρου, μιά σοφία και μια ευγένεια παρά την τυπική έλλειψη μόρφωσης, εκλείπει σήμερα, ιδιαίτερα από εμάς τους αστείους “αστούς”.
Πόσο ζητάει η ψυχή μας να βρει την παραμικρή ευκαιρία για απόδραση, πραγματική ή εικονική! Τι ωραίο είναι το θέαμα των δρόμων που έχουν δένδρα, των μπαλκονιών με φυτά, των περιποιημένων πάρκων, όπου σώζονται, από καταπατήσεις και την έλλειψη των κονδυλίων συντήρησης..
Αυτός είναι ο λόγος που προσπάθησα να αναδείξω το θέμα του Κήπου της Ριζάρη , για το οποίο έχουν αγωνιστεί και έχουν πετύχει πολλά άλλοι. Μοιάζει το θέμα να παίρνει ένα καλό δρόμο, αφού το Μουσείο τελικά θα συσταθεί και θα στεγαστεί σε κτίριο στο Μέτς, ώστε να μη φύγει η συλλογή στο Εξωτερικό. Αλλά και ο κήπος σώζεται προς το παρόν, καθώς φαίνεται..
Στις μελλοντικές μας εκδρομές και αποδράσεις λοιπόν και μέχρι τότε, ένα γλυκό video με τη φωνή του Μοντάν και πάλι:
Εδώ βέβαια, υπάρχει και η αμερικάνικη παραλλαγή
Ύστερον: Στο βάθος ακουγόταν Sous Le Ciel de Paris,Yvette Horner, δώρο παλιό του Νανάκου.
