Cat – card , με λόγια, λόγια, Χρόνια πολλά!

Tον περασμένο Αύγουστο ήρθε στα χέρια μου ένα μικρό γατάκι, απογαλακτισμένο βίαια από τη μάνα του, που την έκοψε αυτοκίνητο στον επαρχιακό αγ.Ιωάννου-Παρόρι στη Σπάρτη.
Γατούλα είναι, αποφάνθηκε ο εξάδελφός μου που μου τη χάρισε. Δεν είχα λόγους να το “ψάξω” το θέμα, άλλωστε είχε ένα τόσο κομψό μουτράκι. Όχι τόσο όμορφο σαν την Πιτσίκω μας, την αγαπημένη μας γατούλα, αλλά θελκτικό εξίσου.

Το μικρό κοκκαλιάρικο γατάκι με ακολουθούσε κατά πόδας, λες και ήμουν η μαμά του. Κοιμόταν στο κρεββάτι μου, σκαρφάλωνε στην αγκαλιά μου και αποζητούσε, μάλλον απαιτούσε χάδια. To όνομα που της κολλήσαμε μας ήρθε από τη συνήθεια να δαγκώνει και όλοι έχετε υπόψη το φιλμάκι στη ΥοuTube για τον Τσάρλυ που δάγκωνε! Ήταν η παρέα μου και το διασκεδαστικό θέμα όταν είχα συντροφιά στην όμορφη ταράτσα μου που έβλεπε στους κήπους και στον κάμπο -όσος έμεινε ακόμα- της Σπάρτης και του Μυστρά. Της άρεσε να σκαρφαλώνει στα γόνατα όλων και να χαϊδεύεται.
Απο το ψευτοδίλημμα τι να κάνω τη γατούλα, όταν επιστρέψω Αθήνα, με έβγαλε η Αναστασία. Με έπεισε λοιπόν να το πάρω μαζί και να δοκιμάσουμε τη συγκατοίκηση με ανθρώπους και..κτήνη! Είχε βλέπετε, η μεσαία κόρη ήδη κουβαλήσει , ένα ημίαιμο κανελλί φωλεοδείφη σκύλο από τα Χανιά, κάνοντας επανάσταση και καταλύοντας την “τάξη” όπου τα σκυλιά και τα γατιά μένουν στους κήπους..

Μας ακολούθησε λοιπόν το γατάκι και στην πρώτη επίσκεψη στον κτηνίατρο για εμβόλιο, ο άνδρας μου γύρισε με διασκεδασμένο και γελαστό ύφος. Η charlie, καταγράφηκε ως Ο ..Charly! Ο ανδρικός πληθυσμός στο σπίτι, αυξήθηκε κατά έναν!

Όσο για τα αρχέτυπα, άσβεστο μίσος γάτας-σκύλου καταρρίφθηκαν αμέσως. Γάτος και σκύλος παίζουν, ψευτοτσακώνονται, γλύφουν και καθαρίζουν ο ένας τον άλλον στοργικά και κοιμουνται μαζί! Σκέφτομαι βέβαι τι θα γίνει το Γενάρη και ελπίζω να μην πάρει τους δρόμους ο θρασύτατος πλέον Charly..
Aυτή τη μικρή ιστοριούλα, την προέταξα, απλά για να ευχαριστήσω την Αναστασία που με ενθάρρυνε να ξεπεράσω τους “κανόνες” μου, να δώ τρυφερά την υπόθεση των οικόσιτων ζώων και να ασκηθώ στην υπομονή. Της τρίχας και του .. άλογου-παράλογου!

-Χρόνια πολλά Αναστασία, να ζήσεις, με το καλό το μεταπτυχιακό και πάντα παιδί μου να ανοίγουν ανέφελοι, οι δρόμοι σου. Χαρισμένο το τραγουδάκι της Ελευθερίας Αρβανιτάκη,(Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου).

ΥΣΤΕΡΟΝ: Σήμερα 28-12 ο Charly τόσκασε.Για την ακρίβεια γλίστηρσε 4 ορόφους και προσγειώθηκε στον πρώτο. Επέζησε για καλή του τύχη και μάλιστα χωρίς ζημιά στο στόμα όπως μας εξήγησε μετά ο γιατρός του και μας κόπηκαν τα γόνατα. Για κακή του τύχη, δεν υπήρχε πρόσβαση, γιατί τα διαμερίσματα ήταν άδεια και κλειστά.
Έτσι, όταν άρχισε να νιαουρίζει πονεμένα (δεν θα ξεχάσω αυτή τη φωνίτσα), πήραμε είδηση ότι λείπει και τον ψάχναμε στο δρόμο. Δυο φορές το έχει ξανασκάσει από τη σκάλα της πολυκατοικίας, πίσω από κάποιον που άνοιξε την πόρτα και έγκαιρα έγινε αντιληπτός και τον μαζέψαμε από την εξώπορτα που χάζευε τους περαστικούς. Όταν εκείνος έβγαλε το κεφαλάκι του απ τα κάγκελα, επιτέλους καταλάβαμε από που ερχόταν το νιαούρισμα που ακουγόταν δυο τετράγωνα μακριά..

Ειδοποιήθηκε η πυροσβεστική, που κατέφθασε με έμπειρο πλήρωμα και 4-5 rookies. Είμαι ευγνώμων που ήρθαν σύντομα, τέτοιες μέρες και μάλιστα για τέτοιο “ασήμαντο” για πολλούς περιστατικό. Ο φοβισμένος γατούλης, αντιστάθηκε στον νεαρό σωτήρα του και γραπωνόταν απελπισμένα από κάγκελα, κλαδάκια σχοινιά ότι έβρισκε μπροστά του. Τελικά κατέληξε στην αγκαλιά μας, σε κατάσταση, σοκ, πρησμένο πρόσωπο,ματωμένη μυτούλα και δάκρυα, ναι δάκρυα στα ματάκια του.. Ευχαρίστησα και ευχήθηκα στο πλήρωμα της πυροσβεστικής, λίγο, πολύ λίγο, μπροστά στον κόπο τους και την ευγένειά τους.
Δεν γλυτώνει τη στείρωση μαλλον…Aς χαϊδεύεται στην αγκαλιά μας..

Τούρκοι στο Παρίσι και ρεμπεσκέδες της παραλίας

“..αγάπη που δε γεννήθηκε
μα κάθε τόσο ζωντανεύει, στοιχειώνει
σαν γάτα αγριεμένη
απο την ξαφνική πτώση ενός καπακιού σκουπιδοντενεκέ.

Περνάει ο τρόμος
μένει η στεναχώρια
κι έτσι τουλάχιστον με τη γάτα αφορμή και οδηγό
ταξιδεύεις” ( Aπό το ποίημα Νίκη του Γιώργου Πήττα)


Ποιός έχει άραγε κουρνιάσει στην αγκαλιά του άλλου, η γουργουρίτσα της φωτογραφίας ή η γηραιά κυρία; Η αμοιβαία εγκατάλειψη στην ευχαρίστηση της αγκαλιάς, δεν παραβλέπεται!
Είναι περίεργο πώς η πρώτη και η τρίτη ηλικία έχουν τέτοια επικοινωνία σε σωματικό και ψυχικό επίπεδο. Το σώμα είναι αδύναμο, οι λειτουργίες σε συνειδητό επίπεδο ίσως πέφτουν και ενεργοποιείται άλλου είδους πεδίο επικοινωνίας. Ειδικά οι δεσμοί με τα ζώα, που κατ εξοχήν θεωρούμε κατοικίδια, τη γάτα και το σκύλο.

Ίσως επειδή, όταν ήμουν παιδί, είχαμε πολλές μετακινήσεις, δεν είχα το δικό μου, το κατάδικό μου ζώο. Άλλωστε εκείνα τα χρόνια, ήταν αφύσικο γάτα ή σκύλος, να μένει στο σπίτι με τους ανθρώπους. Ήταν λοιπόν οι γάτες στον κήπο, που τάιζε η μάνα μου και τα γατάκια τους που ξαφνικά εμφανιζόντουσαν, μεγαλωμένα σε μια σκοτεινή άκρη του πλυσταριού, που έπαιζα μαζί τους. Σκυλί δεν προέκυψε, μόνο η Λάσσυ, η Lassie της οικογένειας Carraclough, του βιβλίου του Eric Knight και η περίφημη ιστορία της. Γυρίστηκε πάνω στο βιβλίο και ταινία, που προβλήθηκε φέτος.
Tα παιδιά μου όμως, ήταν ελεύθερα να έχουν όποιο ζώο ήθελαν στο σπίτι για παρέα.

Ξεκινήσαμε με χάμστερ. Τα πρώτα δύο δραπέτευσαν προς άγνωστη κατεύθυνση και χρόνια μετά αναρωτιέμαι, τι χρώμα μπορεί να έχουν τα.. ποντίκια στη γειτονιά. Το τρίτο πέθανε από βαθειά γηρατειά, χωμένο στη φωλιά που έφτιαχνε από πριονίδι.

Μετά πήραμε τα γνωστά κοτοπουλάκια που έφερναν κάποτε το Πάσχα. Ευτυχώς πεισθήκαμε όλοι, ότι ήταν καλύτερα να κοτσιλίζουν την αυλή της γιαγιάς της Ελένης στη Σπάρτη. Όταν τα ξαναείδαμε, ήταν δυο πανέμορφα κοκκόρια, που μάλλον κατέληξαν στιφάδο, αλλά εμείς δεν θέλουμε να το ξέρουμε.

Έπειτα με τον ίδιο τρόπο, δυο παπάκια, του σαλονιού, κολύμπησαν στο παλιό καζάνι της μπουγάδας της γιαγιάς και εμείς δοκιμάσαμε για πρώτη φορά παπιάβγουλο. Με τη σειρά της η γιαγιά Ελένη, που ξόδευε γιατί έτρωγαν τον άμπακο, τα χάρισε σε ένα μοναστήρι!

Στη συνέχεια, ήρθε η σειρά του Πάρη. Άρη θέλαμε να το βαφτίσουμε το ημίαιμο, που μας θύμιζε κυνηγετικό γνωστής ράτσας, αλλά βγήκε τόσο φοβητσιάρης, που στραφήκαμε σε λιγότερο ηρωϊκό και πιο αγαπησιάρικο όνομα. Ο Πάρης μεγάλωσε γρήγορα, το διαμέρισμα ήταν λίγο για αυτόν. Όταν τον έπιασα να πηδάει στο κρεβάτι της μεγάλης κόρης, μόλις την πήρε το σχολικό και να σκεπάζεται μάλιστα με τα σκεπάσματα, αποφάσισα ότι διαστρέφαμε τη φύση και πήρε και αυτός το δρόμο της υιοθεσίας, σε κτήμα με παιδιά.

Τον κύκλο μέχρις στιγμής τον έκλεισε η πιτσίκω, μια γατούλα που βρήκαμε να τουρτουρίζει γατάκι ημερών, πεταμένο, στο μέρος που παραθερίζαμε. Μεγάλωσε στην παντόφλα μου με μπιμπερό. Μετά σε ένα πλαστικό πλοίο, παιχνίδι των παιδιών. Όλοι μας έλεγαν ότι δεν θα ζήσει. Εκείνη όμως μεγάλωσε, έγινε μια γλυκιά γατούλα που μόνο η μιλιά της έλειπε.

Στην αγκαλιά μας χωνόταν και άρχιζε ένα ρον-ρον, που η συχνότητά του ηρεμούσε και τη δική μας ύπαρξη. Το επόμενο χρόνο, η πιτσίκω το έσκασε.

Ξεμυαλίστηκε με τον Ριρή, έναν ασπρόμαυρο ρεμπεσκέ της παραλίας και έκανε μαζί του πανάσχημα γατάκια. Κανένα δεν της έμοιασε σε χάρη και ομορφιά, ούτε στο χάρισμα και την άνεση να “επικοινωνεί”. Η πιτσίκω δεν ξαναφάνηκε και ακόμα η απουσία της μας πληγώνει. Ελπίζουμε να μην κακόπεσε, να μην πήγε από φόλα ή αυτοκίνητο και να χάρηκε τη μικρή της ζωή.

Ένα τραγούδι, σκέφτομαι, που θα μπορούσε να συνοδεύσει το θέμα, εδώείναι, τούρκος στο Παρίσι, με τη φωνή του Μαχαιρίτσα.
Για τους ρεμπεσκέδες όμως τις παραλίας, ίσως αυτό, με τη φωνή του Van Morisson να είναι καλύτερο.

Σχετική με το θέμα είναι και η τυχαία χιουμοριστική φωτογραφία (κάτω δεξιά στη σελίδα), του foto buffa!