Αρχείο για την κατηγορία ‘Doors people are strange’

Gertruda σημαίνει .. αφοσίωση

Ιουνίου 4, 2007


Το ζευγάρι της φωτογραφίας, μαζί και χώρια τα τελευταία είκοσι χρόνια, απολαμβάνει τη δημοσιότητα και τη ζωντανή συνύπαρξη. Στην πραγματικότητα ο Jan Grzebski, σε βαθύ κώμα για είκοσι χρόνια, μετά από σιδηροδρομικό ατύχημα, διέψευσε τους γιατρούς και δικαίωσε την αφοσίωση της αγαπημένης του γυναίκας Gertruda. Ούτε στιγμή πίστεψε ότι ο Jan δεν θα ξαναπερπατήσει και δεν θα επικοινωνήσει με τους γύρω του, έστω και αν ο κύκλος της απαισιόδοξος, της στένευε τον ορίζοντα ζωής.
Δεν θα αναφερθώ στις εντυπώσεις του Jan, όταν ξύπνησε στο θαυμαστό καινούργιο κόσμο μας, (σκεφθείτε να είπε, αγάπη μου γέρασες!), αυτό διαβάστε το εδώ στο in.gr ή εκεί στο Bbc.
Ούτε θα τονίσω ότι η ζωή μιμείται τους μύθους σαν εκείνον του Rip Van Winkle.
Θα σταθώ στη συζυγική αγάπη της γυναίκας του της Gertruda , στην αφοσίωση -άλλη ξεχασμένη λέξη μετά την..αυταπάρνηση- στους μοντέρνους καιρούς μας. Της γυναίκας που περιποιήθηκε και κανάκεψε τον Jan, σαν μωρό, όπως ίσως ούτε η μάνα του, τόσο πολύ και με τόση υπομονή. Στην απόλυτη αγάπη της, ταυτίστηκε με εκείνον, ήταν το μυαλό του, η ματιά του, η κίνησή του, η τροφή του, ο κόσμος του, όλος ο κόσμος..
Δεν ξέρω αν υπάρχει διάκριση εκεί, για αυτή την ξεχωριστή γυναίκα, για την άσκηση της ιδιότητας αυτής, που κάνει τους ανθρώπους να ξεπερνούν εαυτόν, να επιπλέουν στη θάλασσα του εγωισμού και της ανοησίας.
Η ίδια αρετή κάνει επιστήμονες να ξεχωρίζουν, καλλιτέχνες να διακρίνονται, μουσικούς να γράφουν αθάνατα κομμάτια, απλές γυναίκες να γίνονται ηρωΐδες, να ορίζονται μάνες!

Η φωτογραφία είναι του Spiegel. Aκούμε
Κoop-forces darling και Doors, People are strange..

Gertruda σημαίνει .. αφοσίωση

Ιουνίου 4, 2007


Το ζευγάρι της φωτογραφίας, μαζί και χώρια τα τελευταία είκοσι χρόνια, απολαμβάνει τη δημοσιότητα και τη ζωντανή συνύπαρξη. Στην πραγματικότητα ο Jan Grzebski, σε βαθύ κώμα για είκοσι χρόνια, μετά από σιδηροδρομικό ατύχημα, διέψευσε τους γιατρούς και δικαίωσε την αφοσίωση της αγαπημένης του γυναίκας Gertruda. Ούτε στιγμή πίστεψε ότι ο Jan δεν θα ξαναπερπατήσει και δεν θα επικοινωνήσει με τους γύρω του, έστω και αν ο κύκλος της απαισιόδοξος, της στένευε τον ορίζοντα ζωής.
Δεν θα αναφερθώ στις εντυπώσεις του Jan, όταν ξύπνησε στο θαυμαστό καινούργιο κόσμο μας, (σκεφθείτε να είπε, αγάπη μου γέρασες!), αυτό διαβάστε το εδώ στο in.gr ή εκεί στο Bbc.
Ούτε θα τονίσω ότι η ζωή μιμείται τους μύθους σαν εκείνον του Rip Van Winkle.
Θα σταθώ στη συζυγική αγάπη της γυναίκας του της Gertruda , στην αφοσίωση -άλλη ξεχασμένη λέξη μετά την..αυταπάρνηση- στους μοντέρνους καιρούς μας. Της γυναίκας που περιποιήθηκε και κανάκεψε τον Jan, σαν μωρό, όπως ίσως ούτε η μάνα του, τόσο πολύ και με τόση υπομονή. Στην απόλυτη αγάπη της, ταυτίστηκε με εκείνον, ήταν το μυαλό του, η ματιά του, η κίνησή του, η τροφή του, ο κόσμος του, όλος ο κόσμος..
Δεν ξέρω αν υπάρχει διάκριση εκεί, για αυτή την ξεχωριστή γυναίκα, για την άσκηση της ιδιότητας αυτής, που κάνει τους ανθρώπους να ξεπερνούν εαυτόν, να επιπλέουν στη θάλασσα του εγωισμού και της ανοησίας.
Η ίδια αρετή κάνει επιστήμονες να ξεχωρίζουν, καλλιτέχνες να διακρίνονται, μουσικούς να γράφουν αθάνατα κομμάτια, απλές γυναίκες να γίνονται ηρωΐδες, να ορίζονται μάνες!

Η φωτογραφία είναι του Spiegel. Aκούμε
Κoop-forces darling και Doors, People are strange..

Τέρμα το παρά πέντε..

Ιανουαρίου 24, 2007

Ε όχι βέβαια, δεν έχει να κάνει με τη συμπαθή σειρά ο τίτλος μας! Έχει να κάνει με την είδηση -λίγο παλιά βέβαια, από τις 17 Ιανουαρίου- ότι το περίφημο “Doomsday Clock” έδειξε τα μεσάνυχτα παρά τρία..
Το ρολόι της Ημέρας της κρίσης, επινοήθηκε σαν έννοια,το 1947 -σχεδόν 60 χρόνια πρίν- από το επιστημονικό περιοδικό της κοινότητας των Επιστημόνων Ατομικής Ενέργειας (Bulletin of the Atomic Scientists), λίγο μετά της πτώση των ατομικών βομβών στην Ιαπωνία.

H Ναυτεμπορική στις 18 Ιανουαρίου, αναφέρει, “Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ αλλαγή είναι πολύ μεγαλύτερη απειλή για τον πλανήτη απ’ ό,τι η τρομοκρατία τονίζει ο διακεκριμένος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ. Η απειλή αυτή καθώς και η προοπτική πυρηνικής καταστροφής αποτελούν τις μεγαλύτερες απειλές για την ανθρωπότητα, προειδοποιεί ο κ. Χόκινς αλλά και πολλοί διακεκριμένοι επιστήμονες, και μετακινεί δύο λεπτά πιο κοντά στα μεσάνυχτα το δείκτη του συμβολικού «Ρολογιού της Καταστροφής».”

Στο BBC όμως δίνεται και η αισιόδοξη άποψη για το θέμα, από τον δρα Michael Oppenheimer, geoscientist από το Princeton University, US. Έτσι και αλλοιώς, όταν ο κόσμος πήρε στα σοβαρά την πυρηνική απειλή και την καταστροφή, έβαλε μυαλό και συμφώνησε να μειωθούν αριθμητικά τα όπλα.

“I’m optimistic that we can address climate change,” he said. “We’ve dealt with such problems before, and we can do it again.”

Παρ’ όλο που οι εκπομπές αερίων που σχετίζονται με τα οξείδια του άνθρακα έχουν προκαλέσει μεγάλη ζημιά στο περιβάλλον, μια πυρηνική έκρηξη θα είχε πολύ πιο καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, αναφέρεται στην contra.gr_News.

Έτσι, δράττομαι της ευκαιρίας και επανέρχομαι στο γνωστό μου θέμα, πως μπορεί ένας κήπος, ένα πάρκο -π.χ. ο κήπος της Ριζάρη, αν διασωθεί και αναβαθμιστεί-να βοηθήσει πολλαπλά τον άνθρωπο της πόλης. Σύμφωνα με τη θεματική στρατηγική για το αστικό περιβάλλον {SEC (2006) 16} της Λισσαβώνας:

«οι αστικές περιοχές διαδραματίζουν έναν σημαντικό ρόλο για την επίτευξη των στόχων της στρατηγικής για τη βιώσιμη ανάπτυξη της ΕΕ. Στις αστικές περιοχές οι περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις απαντώνται με τον πιο έντονο τρόπο.

Τέσσερις στους πέντε ευρωπαίους πολίτες ζουν στις αστικές περιοχές, και η ποιότητα ζωής τους επηρεάζεται άμεσα από την κατάσταση του αστικού περιβάλλοντος…».


Από το γραφείο του επιτρόπου κ.Δήμα ας θυμηθούμε τις οδηγίες “ Ρύθμισε, Κλείσε, Ανακύκλωσε, Περπάτα – Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου” της europa.
Αξίζει επίσης να εντρυφήσουμε στις συμβουλές της
wwf.ΕΛΛΑΣ.

Είναι υπόθεση όλων, πολιτών και πολιτικών, είναι υπόθεση κρίσιμη, του παρά τρία και βάλε..

H φωτογραφία είναι από τη σελίδα του BBC.

Ύστερον: Είχα ένα πρόσφατο σχόλιο στο πρώτο πρώτο άρθρο για τη Ριζάρη,
zaratoustras said…
Το 1989 γνώρισα τον κο Καλλίστρατο που ήταν – αν δεν κάνω λάθος – καθηγητής στο πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων και ο οποίος μαζί με την ερευνητική του ομάδα είχαν “φτιάξει” το χώμα Καλλίδενδρο και είχαν ήδη προτείνει στον τότε Δήμαρχο της Αθήνας Αντώνη Τρίτση τη δενδροφύτευση των ταρατσών της Αθήνας! Ηταν μια πολύ προχωρημένη ιδέα για την εποχή της – μήπως και για σήμερα – αλλά ο Τρίτσης θυμάμαι πως μου έλεγε ο κος Καλλίστρατος που όλο τον μπέρδευα και τον αποκαλούσα κο Καλλίδενρο κι όλο του ζητούσα συγνώμη κι όλο με συγχωρούσε με χαμόγελο, ο Τρίτσης λοιπόν μου έλεγε ο καθηγητής πως έβλεπε την πρόταση με πάρα πολύ καλό μάτι και είχε ξεκινήσει προσπάθειες. Με το χώμα καλλίδενδρο είχαν ήδη φυτευτεί τεράστιες εκτάσεις σε άγονόυς αφρικανικούς τόπους με καταπληκτικά αποτελέσματα.Ο Τρίτσης δεν πρόλαβε να κάνει κάτι παραπάνω, ο καθηγητής δεν ξέρω τι ανταπόκριση βρήκε και αν τη ζήτησε απο τους επόμενους, πέρασαν τα χρόνια, ποτέ δεν έμαθα νέα του, το καλλίδενδρο πουλιέται σε ορισμένα μεγάλα φυτώρια σε μεγάλες πράσινες σακούλες, είναι λίγο πιο ακριβό από τα άλλα χώματα και είναι πάαρα πολύ πλούσιο και θρεπτικό χώμα για δέντρα και φυτά που τους ζητιέται να αναπτυχθούν σε δύσκολες συνθήκες.Ισως αυτά να τα ξέρετε ήδη,σας ευχαριστώ

Φαντάζεστε την Αθήνα πράσινη από..ψηλά; Μήπως αυτή είναι η λύση τελικά;

Ακούμε People are strange, Doors και πάλι.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.