To blog or not….

Συζητούσανε για blog στον προθάλαμο του οδοντιάτρου. Ο νεαρός άνδρας προσπαθούσε να εντυπωσιάσει τη νεαρή κυρία, εκθειάζοντας τη δυνατότητα του μέσου. Περίπου ονόμασε εαυτόν και τους blogger ως έν είδος “new age” δημοσιογράφου. Δεν ειπώθηκε το nickname με το οποίο σερφάρει, δεν υπεισήλθα στην κουβέντα τους. Ωστόσο προβληματίστηκα. Είμαστε “δημοσιογράφοι” τελικά οι bloggers; Λογοτέχνες; Ψυχαναλυόμενοι; Εξομολογούμενοι; Ηθοποιοί σε ρόλο δεδομένο;
Ένα “άλ-(λο)” τσαντίρ(ι ) επικοινωνίας, ίσως, μια και “θορυβώδεις” παρέες σχηματίζουμε και ενεργοποιούμαστε ευκαίρως ακαίρως με διάφορες αφορμές, με την ανάδραση του μέσου. Με τα νέα μας, τα σχόλιά μας, τα αστεία μας, τη στήριξή μας,σε θέματα προσωπικά αλλά και γενικώτερα( π.χ φακελλάκι), τη μουσική και τα θεάματά μας. Συντάκτες και σκηνοθέτες του εαυτού μας.. Καλή ώρα, να το video, που και χωρίς ήχο, κάνει κατανοητή τη χρήση και τη χρησιμότητα του blog.
Eίναι το blog ένα ακόμα παράθυρο-κακοποιημένη έννοια- επικοινωνίας ή ο βολικός τρόπος της “επικοινωνίας της παντόφλας”, με την άνεση που χαρίζει ως προς την επιλογή τόπου και χρόνου αλλά και περιβολής, για την επικοινωνία; Εντέλει η επικοινωνία είναι αυτοσκοπός, ανάγκη ή υπηρετεί την τάση της εποχής, τη μόδα τελικά;

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους, πού είτε ιδιαιτέρως στο email, είτε θερμά σαν commend μου ευχηθήκατε στη γιορτή μου. Αντεύχομαι σε όλους σας τα καλύτερα και βέβαια υγεία!
Με την ευκαιρία της προσέγγισής τους, θα ήθελα να σας θυμίσω/συστήσω, τους νέους φίλους που παρουσιάστηκαν εδώ και να τους ευχηθώ καλή συνέχεια.

Η ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ
Aggelos Spyrou ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ
e-trofonios
χελώνα
Crazy Tourists
η καλύβα του παππού
Ακέστωρ-Αλέξανδρος
κυνήγι-φύση αλλά στην αρκαδία
Ωσηέ
δημήτρης-sta karvouna
Pasta flora
-{le petit journaliste}-
Δημήτρης Mουρούλης
Roadartist
KitsosMitsos( Ό,τι φας και ό,τι πιεις)

Ελπίζω να μην ξέχασα κανένα, άλλωστε θα επανορθώσω. Χαίρομαι αγαπητοί νέοι φίλοι που μας επισκεφθήκατε και δώσατε το στίγμα σας στην blog-σφαιρα.

Ακούμε Max Raabe, Mein kleiner grüner Kaktus, για τον Τζώνη Μπόη, κοινώς armiriki, που εκτιμά την επιλογή!

To blog or not….

Συζητούσανε για blog στον προθάλαμο του οδοντιάτρου. Ο νεαρός άνδρας προσπαθούσε να εντυπωσιάσει τη νεαρή κυρία, εκθειάζοντας τη δυνατότητα του μέσου. Περίπου ονόμασε εαυτόν και τους blogger ως έν είδος “new age” δημοσιογράφου. Δεν ειπώθηκε το nickname με το οποίο σερφάρει, δεν υπεισήλθα στην κουβέντα τους. Ωστόσο προβληματίστηκα. Είμαστε “δημοσιογράφοι” τελικά οι bloggers; Λογοτέχνες; Ψυχαναλυόμενοι; Εξομολογούμενοι; Ηθοποιοί σε ρόλο δεδομένο;
Ένα “άλ-(λο)” τσαντίρ(ι ) επικοινωνίας, ίσως, μια και “θορυβώδεις” παρέες σχηματίζουμε και ενεργοποιούμαστε ευκαίρως ακαίρως με διάφορες αφορμές, με την ανάδραση του μέσου. Με τα νέα μας, τα σχόλιά μας, τα αστεία μας, τη στήριξή μας,σε θέματα προσωπικά αλλά και γενικώτερα( π.χ φακελλάκι), τη μουσική και τα θεάματά μας. Συντάκτες και σκηνοθέτες του εαυτού μας.. Καλή ώρα, να το video, που και χωρίς ήχο, κάνει κατανοητή τη χρήση και τη χρησιμότητα του blog.
Eίναι το blog ένα ακόμα παράθυρο-κακοποιημένη έννοια- επικοινωνίας ή ο βολικός τρόπος της “επικοινωνίας της παντόφλας”, με την άνεση που χαρίζει ως προς την επιλογή τόπου και χρόνου αλλά και περιβολής, για την επικοινωνία; Εντέλει η επικοινωνία είναι αυτοσκοπός, ανάγκη ή υπηρετεί την τάση της εποχής, τη μόδα τελικά;

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους, πού είτε ιδιαιτέρως στο email, είτε θερμά σαν commend μου ευχηθήκατε στη γιορτή μου. Αντεύχομαι σε όλους σας τα καλύτερα και βέβαια υγεία!
Με την ευκαιρία της προσέγγισής τους, θα ήθελα να σας θυμίσω/συστήσω, τους νέους φίλους που παρουσιάστηκαν εδώ και να τους ευχηθώ καλή συνέχεια.

Η ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ
Aggelos Spyrou ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ
e-trofonios
χελώνα
Crazy Tourists
η καλύβα του παππού
Ακέστωρ-Αλέξανδρος
κυνήγι-φύση αλλά στην αρκαδία
Ωσηέ
δημήτρης-sta karvouna
Pasta flora
-{le petit journaliste}-
Δημήτρης Mουρούλης
Roadartist
KitsosMitsos( Ό,τι φας και ό,τι πιεις)

Ελπίζω να μην ξέχασα κανένα, άλλωστε θα επανορθώσω. Χαίρομαι αγαπητοί νέοι φίλοι που μας επισκεφθήκατε και δώσατε το στίγμα σας στην blog-σφαιρα.

Ακούμε Max Raabe, Mein kleiner grüner Kaktus, για τον Τζώνη Μπόη, κοινώς armiriki, που εκτιμά την επιλογή!

Sex bomb, διάβαζε μάλλον, AIDS

Σήμερα θυμόμαστε: Παγκόσμια ημέρα κατά του aids – Κλικ στην κόκκινη κορδέλλα!
Σήμερα θυμόμαστε: Παγκόσμια ημέρα κατά του aids – Κλικ στην κόκκινη κορδέλλα!
Στο ελληνικό website Hivaids.gr με λεπτομερή στοιχεία για ΤΗ νόσο του καιρού μας, παρατίθενται και προσωπικές εξομολογήσεις φορέων. Διάλεξα αυτήν, που αντανακλά πόσο απερίσκεφτα παίρνουμε τους κινδύνους υπόψη, αντί οποιουδήποτε κειμένου:

“Είχα κάνει σέξ μόλις μια φορά χωρίς προφύλαξη και αυτή ήταν αρκετή. Μου το ανακοίνωσαν και βρέθηκα να περπατώ μόνος στους κρύους δρόμους της Αθήνας. Από τα Βόρεια έφτασα στο κέντρο και συνέχισα για τα Νότια. Προσπαθούσα να σκεφτώ αλλά ήταν αδύνατο.
Τον είχα αγαπήσει και μου είχε κάνει ένα δώρο για όλη μου τη ζωή, ώστε να μην τον ξεχάσω ποτέ. Δεν τον αναζήτησα. Δεν οφελούσε σε τίποτα, δεν θα άλλαζε τίποτα.
………………..
Επέλεξα να είμαι μόνος, ίσως επειδή φοβάμαι ακόμη να κάνω και εγώ το ίδιο δώρο άθελα μου.Απο τα 19 μου είμαι μόνος.
Ελάχιστοι γνωρίζουν την αλήθεια και αυτό επειδή φοβάμαι να χάσω αυτούς που τόσοαγαπώ, ίσως και περισσότερο απο τον εαυτό μου.

Τον εαυτό μου δεν τον αγάπησα ποτέ. Έχω πατήσει το pause στη ζωή μου. Αυτή θα επιλέξει την συνέχεια. Σήμερα πλέον, κάθομαι με τις ώρες και κοιτώ τον ουρανό. Δεν φοβάμαι πλέον το θάνατο όπως τον πρώτο καιρό. Το μόνο που με πονά είναι η μοναξιά μου, η κενή ζωή μου. Δεν έχει σημασία.
Με τις θεραπείες παρατείνω τη ζωή, περιμένοντας τη στιγμή που θα αποχωριστώ από αυτό το άθλιο και άρρωστο σώμα.

Το χειρότερο είναι όταν μου μιλούν για το μέλλον. Δεν μπορώ πλέον να κάνω όνειρα. Σταμάτησα να κάνω όνειρα στα 19 μου. Απο τότε ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Δεν νιώθω θυμό ή οργή για το άτομο που μου χάρισε τον ιό. Δεν ήταν μόνος στο κρεβάτι, έπρεπε να προστατέψω τον εαυτό μου αλλά δεν το έκανα, δεν έβαλα προφυλακτικό.
Η ρώσικη ρουλέτα δεν έχει πάντα καλή κατάληξη.

Αυτό το οποίο σήμερα με εξοργίζει είναι το γέγονος οτι τα κρούσματα αυξάνονται πάλι. Γιατί ? Πόσοι πρέπει να πεθάνουν σε αυτό το ολοκαύτωμα ώστε να σταματήσει ? Πόσο μολυσμένο αίμαι πρέπει να χυθεί ? Το δικό μου πάντως δεν θα χυθεί.”

Παραπέμπω επίσης στο περυσινό post με στοιχεία ενδιαφέροντα καθώς και στο άλλο post, με το ίδιο ενδιαφέρον θέμα.

Όμως, αξίζει προσοχής και μια ενδιαφέρουσα προσωπική άποψη, που θίγει το ιατρικό a contrario. Δείτε…
Ένας ηχηρός αντίλογος και αμφισβήτηση στην επιστημονική επιβεβαίωση της ύπαρξης ιού λόγω της ύπαρξης των αντισωμάτων του, είναι το βιβλίο του Steven Davis, πρώην γερουσιαστού και εδώ οι αιτιάσεις του. Οπωσδήποτε τρόμαξα με την περίπου φασιστική αντιμετώπιση των οροθετικών που ζητούν να ταξιδέψουν και την αντιμετώπισή τους από χώρα σε χώρα..
Click on button:

Ακούμε sex bomb με την “επίπεδη” ερμηνεία του Max Raabe.

Sex bomb, διάβαζε μάλλον, AIDS

Σήμερα θυμόμαστε: Παγκόσμια ημέρα κατά του aids – Κλικ στην κόκκινη κορδέλλα!
Σήμερα θυμόμαστε: Παγκόσμια ημέρα κατά του aids – Κλικ στην κόκκινη κορδέλλα!
Στο ελληνικό website Hivaids.gr με λεπτομερή στοιχεία για ΤΗ νόσο του καιρού μας, παρατίθενται και προσωπικές εξομολογήσεις φορέων. Διάλεξα αυτήν, που αντανακλά πόσο απερίσκεφτα παίρνουμε τους κινδύνους υπόψη, αντί οποιουδήποτε κειμένου:

“Είχα κάνει σέξ μόλις μια φορά χωρίς προφύλαξη και αυτή ήταν αρκετή. Μου το ανακοίνωσαν και βρέθηκα να περπατώ μόνος στους κρύους δρόμους της Αθήνας. Από τα Βόρεια έφτασα στο κέντρο και συνέχισα για τα Νότια. Προσπαθούσα να σκεφτώ αλλά ήταν αδύνατο.
Τον είχα αγαπήσει και μου είχε κάνει ένα δώρο για όλη μου τη ζωή, ώστε να μην τον ξεχάσω ποτέ. Δεν τον αναζήτησα. Δεν οφελούσε σε τίποτα, δεν θα άλλαζε τίποτα.
………………..
Επέλεξα να είμαι μόνος, ίσως επειδή φοβάμαι ακόμη να κάνω και εγώ το ίδιο δώρο άθελα μου.Απο τα 19 μου είμαι μόνος.
Ελάχιστοι γνωρίζουν την αλήθεια και αυτό επειδή φοβάμαι να χάσω αυτούς που τόσοαγαπώ, ίσως και περισσότερο απο τον εαυτό μου.

Τον εαυτό μου δεν τον αγάπησα ποτέ. Έχω πατήσει το pause στη ζωή μου. Αυτή θα επιλέξει την συνέχεια. Σήμερα πλέον, κάθομαι με τις ώρες και κοιτώ τον ουρανό. Δεν φοβάμαι πλέον το θάνατο όπως τον πρώτο καιρό. Το μόνο που με πονά είναι η μοναξιά μου, η κενή ζωή μου. Δεν έχει σημασία.
Με τις θεραπείες παρατείνω τη ζωή, περιμένοντας τη στιγμή που θα αποχωριστώ από αυτό το άθλιο και άρρωστο σώμα.

Το χειρότερο είναι όταν μου μιλούν για το μέλλον. Δεν μπορώ πλέον να κάνω όνειρα. Σταμάτησα να κάνω όνειρα στα 19 μου. Απο τότε ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Δεν νιώθω θυμό ή οργή για το άτομο που μου χάρισε τον ιό. Δεν ήταν μόνος στο κρεβάτι, έπρεπε να προστατέψω τον εαυτό μου αλλά δεν το έκανα, δεν έβαλα προφυλακτικό.
Η ρώσικη ρουλέτα δεν έχει πάντα καλή κατάληξη.

Αυτό το οποίο σήμερα με εξοργίζει είναι το γέγονος οτι τα κρούσματα αυξάνονται πάλι. Γιατί ? Πόσοι πρέπει να πεθάνουν σε αυτό το ολοκαύτωμα ώστε να σταματήσει ? Πόσο μολυσμένο αίμαι πρέπει να χυθεί ? Το δικό μου πάντως δεν θα χυθεί.”

Παραπέμπω επίσης στο περυσινό post με στοιχεία ενδιαφέροντα καθώς και στο άλλο post, με το ίδιο ενδιαφέρον θέμα.

Όμως, αξίζει προσοχής και μια ενδιαφέρουσα προσωπική άποψη, που θίγει το ιατρικό a contrario. Δείτε…
Ένας ηχηρός αντίλογος και αμφισβήτηση στην επιστημονική επιβεβαίωση της ύπαρξης ιού λόγω της ύπαρξης των αντισωμάτων του, είναι το βιβλίο του Steven Davis, πρώην γερουσιαστού και εδώ οι αιτιάσεις του. Οπωσδήποτε τρόμαξα με την περίπου φασιστική αντιμετώπιση των οροθετικών που ζητούν να ταξιδέψουν και την αντιμετώπισή τους από χώρα σε χώρα..
Click on button:

Ακούμε sex bomb με την “επίπεδη” ερμηνεία του Max Raabe.